Powojenny portret generała Ducha i jego odznaczenia przechowywane w Instytucie i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie

Generał spod Monte Cassino. Walczył w Legionach, w wojnie z bolszewikami, a podczas II wojny światowej jego 3 Dywizja Strzelców Karpackich zdobyła klasztor

w Bohaterowie


Zachęcamy do obserwowania strony na Twitterze

duch_05Bolesław Bronisław Duch urodził się 15 listopada 1896 roku w powiatowym miasteczku Borszczowie w województwie tarnopolskim. Szkołę średnią ukończył w Samborze, gdzie działał w skautingu polskim, oraz w organizacji „Zarzewie” i polowych drużynach sokolich. Maturę uzyskał w 1914 roku.

Żołnierze Oddziału Murmańskiego z maskotką  – niedźwiedzicą polarną o imieniu Baśka Murmańska – zdjęcie wykonano po powrocie do Polski w Twierdzy Modlin
Żołnierze Oddziału Murmańskiego z maskotką
– niedźwiedzicą polarną o imieniu Baśka Murmańska
– zdjęcie wykonano po powrocie do Polski w Twierdzy Modlin

Po wybuchu I wojny światowej w sierpniu 1914 roku wstąpił najpierw do Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu 3 Pułku Piechoty Legionów wchodzącego w skład II Brygady Legionów. Z tym pułkiem walczył na terenie Bukowiny. W 15/16 lutego 1918 roku wziął udział w bitwie pod Rarańczą, gdzie II Brygada Legionów pod dowództwem płk. Józefa Hallera przebiła się przez front rosyjsko–austriacki. Następnie walczył w składzie II Korpusu Polskiego w Rosji dowodzonego przez płk. Józefa Hallera. 11 maja 1918 roku wziął udział w bitwie pod Kaniowem, gdzie II Korpus Polski rozstał otoczony przez Niemców, a żołnierzy internowano. Uciekł z niewoli i przedostał się do I Korpusu Polskiego w Rosji dowodzonego przez gen. Józefa Dowbór-Muśnickiego. W związku z jego kapitulacją w dniu 21 maja 1918 roku, udał się do Murmańska. Tam od grudnia 1918 roku dowodził początkowo 1. Kompanią Polskiego Samodzielnego Oddziału Murmańskiego w ramach interwencyjnych wojsk brytyjskich walczących z oddziałami Armii Czerwonej. W sierpniu 1919 roku w związku z wycofaniem wojsk brytyjskich, udał się wraz z całym Polskim Samodzielnym Oddziałem Murmańskim do Wielkiej Brytanii, gdzie w listopadzie 1919 roku został jego dowódcą.

Do Polski wrócił wraz z całym dowodzonym przez siebie oddziałem w grudniu 1919 roku. Został dowódcą samodzielnego batalionu murmańskiego w składzie 64 Pułku Piechoty, później przemianowanego na 3 Batalion 64 Pułku Piechoty. Jako dowódca batalionu od lipca 1920 roku brał udział w wojnie polsko–bolszewickiej. Następnie ukończył kurs dowódców batalionów oraz kurs w Centralnej Szkole Strzelania w Toruniu. W latach 1924–1925 był dowódcą batalionu Korpusu Kadetów w Modlinie. Następnie pracował w III Oddziale Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Od 1926 roku został dowódcą batalionu w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy, funkcję tę pełnił do 1929 roku. W latach 1929–1931 studiował w Wyższej Szkole Wojennej. Po jej ukończeniu został mianowany zastępcą dowódcy 60 Pułku Piechoty w Ostrowie Wielkopolskim. W 1935 roku został dowódcą 73 Pułku Piechoty w Katowicach. Od 1938 roku był dyrektorem nauk w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, którą to funkcję pełnił do wybuchu wojny.

We wrześniu 1939 roku zostaje mianowany dowódcą piechoty 39 Rezerwowej Dywizji Piechoty, którą faktycznie dowodzi z uwagi na chorobę jej dowódcy gen. Brunona Olbrychta. 39 Dywizja Piechoty weszła w skład Armii „Lublin” i w dniu 26 września 1939 roku wraz z pozostałymi jednostkami skapitulowała. Duch jednak uniknął niewoli i przedostał się do Francji.

W styczniu 1940 roku objął po gen. Stanisławie Maczku dowództwo 1 Dywizji Grenadierów. W dniu 18 maja 1940 roku 1 Dywizja Grenadierów zostaje skierowana na front do dyspozycji II grupy armii francuskiej i weszła w skład XX Korpusu. W dniu 21 czerwca 1940 roku wobec podjęcia przez marszałka Philippe Petaina rozmów z Niemcami w sprawie rozejmu gen. Duch wydaje rozkaz o rozwiązaniu 1 Dywizji Grenadierów i przedzieranie się małymi grupkami do Wielkiej Brytanii.

Po dotarciu w lipcu 1940 roku do Wielkiej Brytanii od sierpnia 1940 roku do marca 1941 roku jest II generałem do zleceń Naczelnego Wodza. Następnie w kwietniu 1941 roku z polecenia Naczelnego Wodza udaje się do Kanady, gdzie organizuje ośrodek rekrutacji do Wojska Polskiego. W kwietniu 1942 roku wraca do Wielkiej Brytanii, gdzie zostaje mianowany dowódcą 1 Brygady Strzelców 1 Korpusu Polskiego w Szkocji. Funkcję tę pełnił do lipca 1943 roku.

Generał Duch jako dowódca 3 Dywizji Strzelców Karpackich – na ramieniu widoczna oznaka rozpoznawcza Dywizji
Generał Duch jako dowódca 3 Dywizji Strzelców Karpackich
– na ramieniu widoczna oznaka rozpoznawcza Dywizji

W lipcu 1943 roku zostaje skierowany do Palestyny, gdzie 6 sierpnia 1943 obejmuje dowództwo 3 Dywizji Strzelców Karpackich. 3 Dywizją Strzelców Karpackich dowodzi w czasie kampanii włoskiej 2 Korpusu Polskiego, do dnia zakończenia walk w dniu 21 kwietnia 1945 roku.

7 grudnia 1943 roku zapadła decyzja władz brytyjskich o skierowaniu II KP do działań na Półwyspie Apenińskim. Pierwsza lądowała na terenie Włoch 3 DSK. Dywizja wchodziła do działań stopniowo, na spokojnym i czysto obronnym odcinku frontu. Chrzest bojowy przeszli Karpatczycy dopiero pod Monte Cassino. Zadaniem dywizji generała Ducha było uderzenie na wzgórze 593, 569 i Massa Albaneta. W drugiej fazie bitwy jego dywizja miała uderzyć na wzgórze 468 i zdobyć klasztor Monte Cassino. Bój rozpoczął się w nocy 12 maja 1944r. Po krwawych bojach natarcie Karpatczyków, podobnie jak bratniej 5 Dywizji Kresowej, załamało się. Gen. Duch ze sztabem przystąpił natychmiast do analizy przebiegu bitwy, wyciągnięcia wniosków i przygotowania nowego natarcia. 16 maja w nocy Karpatczycy ruszyli ponownie do szturmu. Po dwóch dniach boju żołnierze gen. Ducha wdarli się do ruin klasztoru i zatknęli biało-czerwony sztandar.

Żołnierze polscy pod Monte Cassino – na dalszym planie wzgórze klasztorne
Żołnierze polscy pod Monte Cassino – na dalszym planie wzgórze klasztorne

Po zakończeniu wojny dowodzi nadal 3 Dywizją Strzelców Karpackich, która wchodzi w skład Polskiego Korpusu Przystosowania i Rozmieszczenia.

Gen. Bronisław Duch dekoruje Krzyżem Walecznych mjr Franciszka Pietrzaka
Gen. Bronisław Duch dekoruje Krzyżem Walecznych mjr Franciszka Pietrzaka

 

W 1947 roku zostaje zdemobilizowany i przenosi się do Londynu. Działa tam w środowisku kombatanckim. Zmarł 9 października 1980 roku w Londynie, po spopieleniu zwłok urna z prochami została pochowana pod pomnikiem 3 Dywizji Strzelców Karpackich na polskim cmentarzu wojskowym pod Monte Cassino.

14 maja 2007 Rada Miasta Lublina, na wniosek grupy radnych PiS, podjęła uchwałę Nr 113/IX/2007 w sprawie zmiany nazwy ulicy Kazimierza Wyrwasa ps. Michał, żołnierza AL i sekretarza obwodowego komitetu PPR na „Gen. Bronisława Ducha”.

źródło: bialystok.pl, ovh.org

Fot. Andrew Sankowski / Powojenny portret generała Ducha i jego odznaczenia przechowywane  w Instytucie i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie
Fot. Andrew Sankowski / Powojenny portret generała Ducha i jego odznaczenia przechowywane w Instytucie i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie

(226)

Chcesz podzielić się z Czytelnikami portalu swoim tekstem? Wyślij go nam lub dowiedz się, jak założyć bloga na stronie.
Kontakt: niezlomni.com(at)gmail.com. W sierpniu czytało nas blisko milion osób!
Dołącz, porozmawiaj, wyraź swoją opinię. Grupa sympatyków strony Niezlomni.com

Redakcja serwisu Niezłomni.com nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zawartych w komentarzach użytkowników. Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu.
Jednocześnie informujemy, że komentarze wulgarne oraz wyrażające groźby będą usuwane.
Ładowanie komentarzy Facebooka ...

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

*

Korzystając z formularza, zgadzam się z polityką prywatności portalu

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.