pl.wikipedia.org

Sześćdziesiąt trzy lata temu w komunistycznym więzieniu zmarł wybitny historyk literatury angielskiej, jeden z najlepszych polskich tłumaczy Szekspira

w Kultura


Zachęcamy do obserwowania strony na Twitterze
pl.wikipedia.org
pl.wikipedia.org

4 kwietnia mija sześćdziesiąta trzecia rocznica śmierci prof. Władysława Tarnawskiego, jednego z najlepszych polskich tłumaczy dzieł Wiliama Szekspira, wybitnego historyka literatury angielskiej, wykładowcy akademickiego, polityka.

Władysław Tarnawski, fot. Roczniki Przemyskie.

Urodził się 3 XI 1885 w Przemyślu, w rodzinie Leonarda i Wincentyny z Wojgartów. W 1903 ukończył z odznaczeniem I gimnazjum w Przemyślu. Studiował filologię polską i filologię klasyczną we Lwowie, anglistykę w Krakowie. Doktorat uzyskał w 1913 na podstawie rozprawy O polskich przekładach dramatów Szekspira, która ze względu na dużą wartość została na wniosek Ignacego Chrzanowskiego wydana przez Akademię Umiejętności. W latach 1914-1924 pracował jako nauczyciel języka polskiego, historii, łaciny i języka niemieckiego, w przemyskich gimnazjach, I i II im. Kazimierza Morawskiego na Zasaniu. W latach 1915-1916 wcielony do wojska austriackiego, uczestniczył w kampanii karpackiej.

9 I 1922 uzyskał habilitację na UJK na podstawie monografii Krzysztof Marlowe, jego życie, dzieła i znaczenie w literaturze angielskiej. 29 I 1924 został nominowany profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem Katedry Anglistyki Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. 18 V 1927 witał we Lwowie Gilberta K. Chestertona i na życzenie pisarza towarzyszył mu w drodze powrotnej do Przemyśla. We wrześniu 1934 prof. Tarnawskiego dotknęła „reforma” szkolnictwa wyższego ministra Jędrzejewicza, która likwidowała katedry naukowców niewygodnych dla sanacji. 29 IX został przeniesiony w stan spoczynku, a filologia angielska na UJK zlikwidowana. Do pracy ze studentami powrócił w 1938. Podczas wojny pełnił we Lwowie obowiązki kierownika Katedry Filologii Angielskiej (1939-41 i 1944-45). W lipcu 1945 opuścił z rodziną Lwów i zamieszkał w Przemyślu. 16 X 1945 otrzymał Katedrę Anglistyki na Uniwersytecie Jagiellońskim. 12 VI 1946 mianowano go profesorem zwyczajnym. W 1946 przyjęto go na członka korespondenta PAU. W VIII 1946 zaproszony do Stratford na zjazd szekspirologów, jednak władze nie zgodziły się na wyjazd.

Był redaktorem naczelnym Ziemi Przemyskiej (1918-1919), pisywał do lwowskiego Słowa Polskiego, Gazety Warszawskiej, Przeglądu Warszawskiego, Głosu Narodu, był prezesem Komitetu Redakcyjnego Lwowskiego Kuriera Porannego.

Sonnets-Titelblatt_1609Angażował się społecznie i politycznie. Działał w przemyskim Towarzystwie Młodzieży Polskiej Znicz (1903-1906), Towarzystwie Gimnastycznym Sokół (od 1903), Towarzystwie Przyjaciół Nauk w Przemyślu, Kole Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych (od 1913), Kole Pań Towarzystwa Szkoły Ludowej w Przemyślu, Organizacji Polskiej. Od 1918 pełnił funkcję sekretarza przemyskiego koła Związku Ludowo-Narodowego. Brał aktywny udział w kampanii wyborczej do Sejmu w 1919, po której jego ojciec, Leonard został posłem ZLN. W 1922 był pełnomocnikiem listy wyborczej nr 8 – Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej. Od 1924 pełnił funkcję kuratora koła Młodzieży Wszechpolskiej we Lwowie, a po założeniu w 1928 Stronnictwa Narodowego przewodniczącego koła i członka Zarządu Dzielnicowego SN. W 1930 bezskutecznie ubiegał się o mandat poselski z listy SN z okręgu przemyskiego. Podczas pobytu w Krakowie aktywnie włączył się w prace SN, został przewodniczącym Komitetu Ziem Wschodnich przy Wydziale Propagandy Zarządu Głównego SN, pisał do Biuletynu Wewnętrznego Kresowiaków i Biuletynu Kresowego, współpracował z wydziałem wychowania przy Zarządzie Głównym SN.

Aresztowany 4 XII 1946 za działalność w Komitecie Ziem Wschodnich. 1 X 1947 skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie pod przewodnictwem majora Romana Abramowicza za „próbę obalenia ustroju” na dziesięć lat więzienia (po amnestii pięć), utratę praw publicznych i honorowych. Więziony we Wronkach i na warszawskim Mokotowie. Nie poddawał się zwątpieniu, pracował, tłumaczył Szekspira. Zmarł 4 IV 1951 w więzieniu mokotowskim, prawdopodobnie na gruźlicę. Pochowany w Warszawie na Powązkach na Cmentarzu Wojskowym – kwatera 140, rząd I, grób 13. Grób symboliczny znajduje się na Łączce.

[quote]Do najważniejszych jego prac należą m.in.: Krzysztof Marlowe (1922), Szekspir (1931), Historia literatury angielskiej – pierwszy podręcznik literatury angielskiej w języku polskim – (t. 1-2, 1926-1930), Literatura angielska (1932). Przetłumaczył wszystkie dzieła Szekspira. Wydano: Antoniusz i Kleopatra (1921), Romeo i Julia (1924), Juliusz Cezar (1925), Sen nocy letniej (1931), Hamlet (1953), Król Ryszard II (1956), Król Lear (1957), Burza (1958), Sonety (1964).[/quote]

(76)

Chcesz podzielić się z Czytelnikami portalu swoim tekstem? Wyślij go nam lub dowiedz się, jak założyć bloga na stronie.
Kontakt: niezlomni.com(at)gmail.com. W sierpniu czytało nas blisko milion osób!
Dołącz, porozmawiaj, wyraź swoją opinię. Grupa sympatyków strony Niezlomni.com

Redakcja serwisu Niezłomni.com nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zawartych w komentarzach użytkowników. Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu.
Jednocześnie informujemy, że komentarze wulgarne oraz wyrażające groźby będą usuwane.
Ładowanie komentarzy Facebooka ...

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

*

Korzystając z formularza, zgadzam się z polityką prywatności portalu

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.