„To, że Polacy podają Niemcom rękę, jest dowodem wielkoduszności, której Niemcy nie doceniają w wystarczającym stopniu”

w Historia Niemiec/II wojna światowa


Zachęcamy do obserwowania strony na Twitterze

Do końca życia nie przezwyciężę w sobie bólu wynikającego ze świadomości tego, jakie okropności zostały dokonane w imieniu narodu niemieckiego i jak barbarzyńsko zachowywali się nasi ojcowie i dziadkowie – mówi Dieter Schenk, niemiecki kryminolog i pisarz, autor książek, m.in.  „Noc morderców. Kaźń polskich profesorów we Lwowie i holokaust w Galicji Wschodniej”.

[…] Gdyby moi rodzice zostali bestialsko zamordowani, prawdopodobnie nie byłbym w stanie wybaczyć, dręczyłoby mnie to dniami i nocami, jeszcze dziesiątki lat po fakcie. To, że Polacy podają Niemcom rękę do pojednania, jest dowodem wielkoduszności Polaków, której Niemcy nie doceniają w wystarczającym stopniu.

O zbrodni na lwowskich profesorach

To zbrodnia, będąca częścią planu wymordowania polskiej inteligencji. Została dokonana przez członków Einsatzkommando zur besonderen Verwendung (oddziału operacyjnego szczególnego przeznaczenia) pod dowództwem dowódcy brygady SS Eberharda Schöngartha. Do tej jednostki należało 250 mężczyzn – to była banda morderców. Z prawnego punktu widzenia nie ma żadnych wątpliwości, że każdy, kto wziął udział w akcji aresztowania, automatycznie stał się współsprawcą morderstwa, gdyż aresztowanie było częścią całego planu wymordowania polskiej inteligencji.

[…] Jedynym, który przeżył „noc morderców“, był profesor Franciszek Groër. Po wojnie w zeznaniach podał nazwiska sprawców należących do SS, którzy uprowadzili go z mieszkania. Byli to: Hacker, Köllner, Keller. Według ustaleń Centrum im. Szymona Wiesenthala, dowodził egzekucją SS-Unterführer, Walter Kutschmann. Komando składało się z 5 folksdojczów – członków SS oraz 2 ukraińskich policjantów. Dwie osoby strzelające SS to – jak miał ustalić Wiesenthal „z pewnością” – bracia Johann i Wilhelm Maurer.

[Czy ktoś został po wojnie w Niemczech pociągnięty do odpowiedzialności za ten mord?]

Nie, nikt. Nie było żadnego aktu oskarżenia i postępowania sądowego w tej sprawie. Na to, by wyliczyć wszystkie niezliczone, rażące błędy w dochodzeniu prowadzonym przez prokuraturę w Hamburgu, nie ma tutaj miejsca. Prokuratura objęła dochodzeniem 35 osób należących do bandy morderców. Nie złożono jednak wniosku nawet o jeden jedyny nakaz aresztowania. W latach 1964-1994 co rusz zawieszano postępowanie. Z tomów akt wyziera brak dobrej woli w ustaleniu i ukaraniu sprawców zbrodni. Nie mogłem pojąć, że hamburska prokuratura wprost mogła uniemożliwiać wyjaśnienie mordu na profesorach, mimo że istniało wiele dowodów, które należało bliżej zbadać. Jednak hamburska prokuratura nie wystąpiła przeciwko mojej książce, w której opisywałem jej postępowanie. Przyjęła zatem moją krytykę pod jej adresem.

Ukraińscy studenci mieli przygotować spis profesorów, według którego aresztowano ich, a następnie zamordowano. O tym napisała hrabina Lanckorońska do prokuratury w Hamburgu w 1976. Jej z kolei powiedział o tym Kutschmann. Ci studenci nie zostali jednak zidentyfikowani. Ponadto, w aresztowaniach mieli wziąć udział – jako tłumacze – członkowie ukraińskiej milicji. Nie udało się ustalić źródła tej informacji.

Lwów, najnowszy pomnik zamordowanych profesorów, 2011
Lwów, najnowszy pomnik zamordowanych profesorów, 2011

O tym, jak zaczęło się jego zainteresowanie historią Polski

Od „Blaszanego bębenka” Güntera Grassa. To był rok 1993. Chciałem udokumentować to, co Grass przekazał literacko w rozdziałach dotyczących szturmu na Pocztę Polską w Gdańsku. Pojechałem więc do tego miasta i najpierw napotkałem nieufność. Stało się tak, ponieważ Polacy byli często rozczarowani zachowaniem niemieckich autorów, którym zdarzało się publikować fałszywe informacje albo pisali w sposób wymierzony przeciwko Polakom. Dopiero gdy krewni zamordowanych pocztowców przekonali się o moich intencjach, otworzyły się przede mną wszystkie drzwi. Moja dewiza była i pozostała taka:

Niczego nie przedstawiać jako pewnik, a nazistowskich zbrodniarzy przedstawiać po imieniu, bo oni nie powinni pozostać w ukryciu, anonimowi.

Najważniejsi byli trzej sędziowie sądu polowego i prokurator wojskowy, spośród których, jako odpowiedzialni za 38 wyroków śmierci, zidentyfikowani zostali dr Kurt Bode i dr Hans Werner Giesecke. Dochodzenie wobec nich, które były toczone w ponownie w Bremie i Lubece, były 9-krotnie zawieszane między rokiem 1960 i 1976. A przy tym były naciski na świadków, zaniechano ważnych dochodzeń, z oskarżonych robiono świadków, przedstawiane były fałszywe oceny biegłych, i wreszcie stosowano „biologiczne przedawnienie – traktowano oskarżonych jako niezdolnych do odpowiadania „z przyczyn zdrowotnych”, albo też czekano do ich zgonu. W czasie procesu sędziów sądu polowego w Lubece w roku 1996, sąd krajowy unieważnił wyrok kary śmierci, rehabilitował pośmiertnie zamordowanych pocztowców od zarzutów, a tym samym uczynił Giesecke i Bode, którzy już zdążyli umrzeć, mordercami. Kary uniknęło wielu szeregowych esesmanów i policjantów, którzy znęcali się nad pocztowcami po ich aresztowaniu. Kto zastrzelił Józefa Wąsika po tym, jak pocztowcy poddali się i opuścili budynek z podniesionymi rękami?

W ściganiu winnych żadnego interesu nie miało wielu powojennych sędziów zachodnioniemieckich. Wymiar sprawiedliwości był, aż do 5. Izby Karnej Federalnego Sądu Najwyższego, zadżumiony przez byłych nazistowskich sędziów i prokuratorów, przez co osądzona została tylko cząstka sprawców. A to było z kolei równoznaczne z wyszydzeniem ich ofiar.

[…] W moich badaniach co rusz napotykam na białe plamy. Podam taki przykład: co stało się ze zrabowanymi Polakom i Żydom dobrami kulturalnymi? O ile wiem, nie ma w Niemczech żadnego historyka który by się zajmował tym tematem. Czy podejmę się tego zadania, trudno mi w tej chwili zdecydować, bo muszę najpierw sprawdzić, jakie są w tym względzie możliwości badawcze.

Cały wywiad na stronie Rzeczpospolitej

Dieter Schenk
Dieter Schenk

Dieter Schenk ( 1937 r.) był dyrektorem kryminalnym, doradcą ds. bezpieczeństwa dyplomatów w niemieckim federalnym Biurze kryminalnym i MSZ. Prowadzi wykłady z historii narodowego socjalizmu na Uniwersytecie Łódzkim. Autor książek „Poczta Polska w Gdańsku : dzieje pewnego niemieckiego zabójstwa sądowego”:”Hans Frank : biografia generalnego gubernatora”, „Noc morderców. Kaźń polskich profesorów we Lwowie i holokaust w Galicji Wschodniej”.

Nakładem wydawnictwa Oskar ukazuje się jego książka „Koniec pewnego Wolnego Miasta” – WIĘCEJ TUTAJ!

koniec-wolnego-miasta

(5594)

Chcesz podzielić się z Czytelnikami portalu swoim tekstem? Wyślij go nam lub dowiedz się, jak założyć bloga na stronie.
Kontakt: niezlomni.com(at)gmail.com. W sierpniu czytało nas blisko milion osób!
Dołącz, porozmawiaj, wyraź swoją opinię. Grupa sympatyków strony Niezlomni.com

Redakcja serwisu Niezłomni.com nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zawartych w komentarzach użytkowników. Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu.
Jednocześnie informujemy, że komentarze wulgarne oraz wyrażające groźby będą usuwane.
Ładowanie komentarzy Facebooka ...

1 komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

*

Korzystając z formularza, zgadzam się z polityką prywatności portalu

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.